Fontainebleau to prawdziwy fenomen wśród francuskich pałaców królewskich – jedyny, w którym władcy Francji mieszkali nieprzerwanie przez ponad osiem stuleci, każdorazowo go rozbudowując. Od średniowiecznych monarchów polujących w okolicznych lasach, przez renesansowy dwór Franciszka I i Burbonów, aż po Drugie Cesarstwo Napoleona III. O ile Wersal to jeden, spójny majestatyczny zamysł, a Chambord – myśliwska fantazja ledwie zamieszkana, o tyle Fontainebleau to warstwowy dom pełen wspomnień, gdzie każda epoka pozostawiła swoje komnaty, galerie i gust, układające się jedna na drugiej wokół sekwencji dziedzińców na południowy wschód od Paryża.
Jego najsłynniejszym wnętrzem jest Galeria Franciszka I, stworzona w latach 30. XVI wieku – pierwsze prawdziwie renesansowe wnętrze we Francji, gdzie włoscy mistrzowie pod wodzą Rosso Fiorentina i Primaticcia połączyli freski i rzeźbione stiuki w jedną dekoracyjną całość. Ich dzieło dało nazwę „szkole z Fontainebleau” i zmieniło bieg francuskiej sztuki. Dalej znajdują się Wielkie Apartamenty, sala balowa Henryka II, tronowa urządzona przez Napoleona w dawnej sypialni królewskiej, Teatr Cesarski oraz Musée Napoléon Ier, gromadzące osobiste przedmioty cesarza i jego rodziny.
Fontainebleau to także miejsce, w którym historia napoleońska nabiera dramatycznego zwrotu. 20 kwietnia 1814 roku, po abdykacji, Napoleon stanął na zakrzywionych, podkowiastych schodach na wielkim dziedzińcu i wzruszająco pożegnał żołnierzy swojej Gwardii Cesarskiej przed udaniem się na wygnanie na Elbę – scena ta nadała dziedzińcowi jego nieśmiertelną nazwę: Cour des Adieux, czyli Dziedziniec Pożegnań. Pałac i jego park są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a bilet wstępu jest otwarty – wystarczy wybrać datę wizyty i wejść bez kolejki o dowolnej porze w godzinach otwarcia.